Δεν φοβάμαι πια τόσο το αύριο…Με τρομάζει περισσότερο το πώς ξοδεύω το σήμερα

Τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου τα έχω περάσει με τον φόβο μου  για το αύριο. Τι θα γίνει; Θα τα καταφέρω; Θα είμαι καλά; Θα έχω δουλειά; Θα είναι καλά οι άνθρωποι που αγαπώ; Θα προλάβω όλα όσα πρέπει να προλάβω;

Έκανα σχέδια για να αισθάνομαι ασφαλής και ανησυχούσα για πράγματα που δεν είχαν συμβεί ακόμη. Είχα την ψευδαίσθηση ότι  μπορούσα, αν τα σκεφτώ αρκετά, να τα προλάβω, να τα ελέγξω…

Και κάπου στην πορεία μετά από διάφορες περιπέτειες που είχα κατάλαβα κάτι σημαντικό.

Το αύριο, όσο κι αν το φοβάσαι, θα έρθει έτσι κι αλλιώς. Είναι προαποφασισμένο αυτό που θα συμβεί στο μέλλον.

Αυτό που δεν επιστρέφει είναι το σήμερα.

Και τελευταία αυτό είναι που με απασχολεί περισσότερο. Δεν φοβάμαι πια τόσο το αύριο…Με τρομάζει περισσότερο το πώς ξοδεύω το σήμερα

Πως «ξοδεύω»  το τώρα…

Αφήνουμε να περάσουν ολόκληρες ημέρες χωρίς να τις ζήσουμε…

Ξυπνάμε βιαστικά, ανοίγουμε το κινητό, απαντάμε σε μηνύματα, μέιλς, υποχρεώσεις, τρέχουμε από το ένα πράγμα στο άλλο. Εκνευριζόμαστε για ασήμαντα ή σημαντικά και ξαφνικά έχει βραδιάσει. Αναρωτιόμαστε «Πότε πέρασε η μέρα;»

Ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο παράξενα πράγματα στη ζωή.

Δεν μας λείπει πάντα ο χρόνος.

Μας λείπει η παρουσία μέσα στον χρόνο.

Έχω αρχίσει να φοβάμαι τις χαμένες μικρές στιγμές

Όχι τα μεγάλα.

Τα μικρά.

Ένα απόγευμα που θα μπορούσα να καθίσω λίγο περισσότερο στο μπαλκόνι αλλά προτίμησα να τελειώσω κάτι.

Έναν καφέ που ήπια μπροστά στον υπολογιστή χωρίς καν να καταλάβω τη γεύση του.

Μια συζήτηση που άκουσα μισά επειδή ταυτόχρονα κοιτούσα το κινητό.

Ένα κυριακάτικο πρωινό που αντί να χαρώ, σκεφτόμουν τη Δευτέρα.

Μια όμορφη μέρα που πέρασε χωρίς να τη φωτογραφίσω, χωρίς να τη μοιραστώ, χωρίς να την κάνω «χρήσιμη».

Και ίσως εδώ βρίσκεται η παγίδα.

Έχουμε μάθει να θεωρούμε σημαντικό μόνο ό,τι παράγει αποτέλεσμα. Αν δουλέψαμε κάτι κάναμε, αν τακτοποιήσαμε το σπίτι κάτι καναμε, αν ανταποκριθήκαμε σε όλες τις υποχρεώσεις μας κάτι έγινε αλλά αν απλώς καθίσαμε στον ήλιο ή γελάσαμε χωρίς λόγο δεν νιώθουμε την ίδια πληρότητα. Μάλιστα νιώθουμε και ενοχές.

Μήπως όμως αυτό ήταν ζωή; Ίσως ήταν ζωή.

Και ίσως έχουμε ξεχάσει να της δίνουμε αξία επειδή δεν μπορούμε να την καταγράψουμε σε μια λίστα υποχρεώσεων.

Αν  περιμένουμε να τακτοποιηθούν όλα για να αρχίσουμε να ζούμε, μπορεί να περιμένουμε για πάντα.

Γι’ αυτό τελευταία προσπαθώ να κάνω κάτι πολύ απλό αλλά ταυτόχρονα δύσκολο.

Να μην αναβάλλω όλες τις μικρές χαρές για μια μελλοντική, καλύτερη εκδοχή της ζωής μου.

Ίσως αυτό να είναι η ωριμότητα

Να καταλαβαίνεις ότι δεν χρειάζεται να κερδίσεις κάθε μάχη. Δεν είναι ανάγκη να είσαι συνέχεια παραγωγικός ούτε να αρέσεις σε όλους. Δεν χρειάζεται κάθε μέρα να είναι σημαντική κάποιες μέρες μπορεί να ειναι απλά όμορφες ή ήσυχες. Σημασία έχει οτι όλες έχουν αξία. Το αύριο θα έρθει έτσι και αλλιώς .

Και ίσως αυτό είναι που πρέπει πραγματικά να θυμόμαστε από εδώ και πέρα:

Να μη χαλάμε το σήμερα προσπαθώντας συνεχώς να εξασφαλίσουμε ένα καλύτερο αύριο.