Εμείς εδώ… εσείς όλα καλά;

Εμείς εδώ… εσείς όλα καλά;
Καταρχήν θέλω να σου πω οτι εδώ και πολλές μέρες προσπαθώ να γράψω αυτό το άρθρο και πραγματικά , παρά την #μένουμε σπίτι εποχή δεν προλάβαινα. Δεν εχω καθολου ελεύθερο χρόνο, οπως πολλοί ακομα φαντάζομαι που δουλεύουν απο το σπίτι. Δεν σου κρύβω οτι ζηλεύω οταν αναφερεις οτι δεν εχεις τι να κανεις για να περασει η ωρα. Εγω με έναν μαγικό τροπο εχω παντα κατι να κανω στο σπίτι ακομα και οταν δεν δουλεύω. Μαγείρεμα, καθαριότητα, διάβασμα των παιδιών κ.α.
Βεβαια ολα αυτα με βοηθανε πολυ στο να ξεχνιέμαι και τελικα να μην νιώθω φυλακισμένη αφου στην ουσία η καθημερινότητα μου λιγο εχει αλλαξει. Όλα αυτά στη διάρκεια της ημέρας. Τα βραδια ομως, αργα οταν αράζω μόνη μου στο σαλόνι και όλοι κοιμουνται τοτε με πιάνουν ολα. Βάζω θερμόμετρο, εχω δύσπνοια, σκεψεις διαφορες περνανε απο το μυαλό μου … και ολα αυτα τα δυσκολα που μαλλον και εσυ τα αντιμετωπιζεις που και που. Μπαίνω στα social, ξαφνικά νιώθω λιγο άκυρο το Instagram και πιο κοντινό μου το Facebook. Σκεφτομαι ο Ζuckerberg θα τρίβει ξανά τα χέρια του που το κοινό του επέστρεψε και εχει μετατρέψει το fb σε ενα site με τεράστια ύλη καθημερινά. Πρωτογενή θεματα και προφανως μεγάλη επισκεψιμότητα. Ο κόσμος καταθέτει εκει μεσα καθημερινά την ψυχή του και ειναι φανερό οτι το κανει επειδη το εχει πραγματικα ανάγκη. Κάπως ενα αίσθημα ασφαλείας δημιουργεί το face book αυτη την εποχή. Φωνάζεις, μαλώνεις, λες μια ιστορία, διαμαρτύρεσαι, πετάς μια εξυπνάδα, προσφέρεις μια πληροφορία μοιράζεσαι τη μοναξιά σου και ελέγχεις λιγο τον φόβο σου. Γιατι μην μου πεις οτι δεν φοβάσαι… λιγο δύσκολο  το θεωρώ. Νομιζω οτι πιο πολυ φοβόμαστε επειδη νιώθουμε οτι πραγματικα κανένας δεν θελει να μας καθησυχάσει. Εννοω απο τους σοβαρούς οχι απο τους γελοίους που επιμένουν σε ανοησίες τύπου δεν έπρεπε να εχουμε πάρει τοσο αυστηρά μέτρα κ.α. Νομιζω οτι αυτη τη στιγμή γράφουμε ιστορία, όλοι μαζι. Σενάρια για τις μελλοντικές ταινίες, υλικό για τα επόμενα βιβλία και δημιουργούμε ενα πολύτιμο εγχειρίδιο στο οποίο θα ανατρέχουμε στο μέλλον (ελπίζω δηλαδη) καθε φορά που θα βρίσκουμε την ήρεμη καθημερινότητα μας βαρετή. Όσοι εχουμε παιδια εχουμε ενα ουσιαστικό κέρδος. Χρονο μαζι τους! Όσοι δεν εχουν προφανως κερδίζουν αλλα πραγματα για τα οποία δεν ειμαι σε θέση να ξερω ουσα μητέρα. Κατι κερδίζεις, κατι χάνεις. Ετσι ηταν άλλωστε παντα η ζωή.

Υπομονή και επιμονή χρειάζεται για να περασει και αυτο. Ελπίζω σύντομα να ξανά αγκαλιάστουμε χωρίς φόβο. Να σφίξουμε το χέρι μας σε μια νέα συνεργασία. Να πιούμε ποτά στριμωγμένη σε ενα μπαρ και να απολαύσουμε ενα ωραίο γεύμα στο αγαπημένο μας στέκι. Να πάμε στο κομμωτηριο, ναι ρε φίλε στο κομμωτηριο που τοσο μας εχει λείψει και να κάνουμε τα παντα. Μαλλιά, νυχια, φρύδια, αποτριχωσεις. Να χωθούμε σε ενα εμπορικό κέντρο μερα και να βγούμε νύχτα και επιτέλους να κοιμηθούμε, να κοιμηθούμε ενα ολόκληρο βραδυ δίχως εφιάλτες. Και το βασικότερο σ’ όλα αυτά να είμαστε όλοι εδώ…

Εμείς εδώ… εσείς όλα καλά;