Η αγένεια έγινε η νέα κανονικότητα. Και κάπως το δεχτήκαμε;

Δεν ξέρω πότε ακριβώς συνέβη.

Τελευταία πάντως πιάνω τον εαυτό μου να εκπλήσσεται περισσότερο όταν κάποιος από τους ανθρώπους που συναντώ μέσα στην ημέρα είναι ευγενικός, παρά όταν είναι αγενής. Και αυτό, αν το καλοσκεφτείς, είναι μάλλον ανησυχητικό. Η αγένεια έχει γίνει συνήθεια που σχεδόν δεν τη «βλέπουμε» πια. Η αγένεια έγινε η νέα κανονικότητα. Και κάπως το δεχτήκαμε;

Είναι ο οδηγός που κορνάρει πριν ανάψει πράσινο. Είναι ο πωλητής που σε κοιτάζει με μισό μάτι γιατι δεν έχει όρεξη, είναι  εκείνος που μιλάει σχεδόν πάντα εκνευρισμένα γιατι έτσι γεννήθηκε και είναι και αυτός που γκρινιάζει μεταδίδοντάς σου τοξικότητα. Και ύστερα υπάρχει η αγένεια που φοράει κοστούμι ή ταγέρ αλλά και ένα απλο jean. Εκείνη που κατοικεί στα γραφεία.

Είναι ο συνάδελφος που δεν λέει ποτέ «καλημέρα» και δεν ξέρεις πως είναι το χαμόγελό του αφού ποτέ δεν σου έχει χαμογελάσει. Είναι ο προϊστάμενος που θεωρεί την ευγένεια αδυναμία και την πίεση μέθοδο διοίκησης. Είναι οι κουβέντες με συναδέλφους  όπου όλοι μιλούν για ομαδικότητα, αλλά κανείς δεν την εφαρμόζει. Και τελικά έχω καταλήξει πως η αγένεια είναι συνέχεια μπροστά μας και μάλιστα κάποιες φορές χωρίς να κάνει θόρυβο.

Μπορεί να είναι η απάντηση που παίρνεις από κάποιον που δεν σήκωσε το βλέμμα του από την οθόνη. Είναι το μήνυμα που έμεινε  επίτηδες στο «διαβάστηκε». Το  email χωρίς ούτε ένα «καλημέρα». Ένα βλέμμα που λέει «δεν έχω χρόνο για σένα», πριν καν ξεκινήσει να σου μιλάει.  Σαν να χρειάζεται χρόνος για να χαμογελάσεις στον άνθρωπο απέναντί σου.

Ίσως τελικά όλα ξεκινούν από τον τρόπο που μεγαλώνουμε.  Ίσως είναι έλλειψη παιδείας, ίσως η αγένεια είναι κληρονομική… ίσως η αγένεια να είναι και άμυνα σε κάποιες περιπτώσεις. Όταν νιώθεις ότι δεν έχεις άλλον τρόπο να επιβληθείς, όταν νιώθεις ότι δεν σε υπολογίζουν…τότε θεωρείς ότι η αγένεια είναι δύναμη.

Και όμως η αγένεια δεν σε κάνει δυνατό….Η αγένεια είναι το χειρότερο που μπορείς να κάνεις. Αν ήξερες πως νιώθουν για σένα όσοι  εισπράττουν από εσένα αυτή τη συμπεριφορά σίγουρα δεν θα σου άρεσε καθόλου. Γιατι κάπου εκεί χάνεται κάτι πολύ σημαντικότερο από τους καλούς τρόπους.

Χάνεται ο σεβασμός.

Δεν χρειάζεται να συμπαθείς όλους τους ανθρώπους. Ούτε να συμφωνείς μαζί τους. Η ευγένεια είναι στάση ζωής. Είναι ο τρόπος που επιλέγεις να κινείσαι μέσα στον κόσμο. Και είναι υποχρεωτική!!

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, όλοι θυμόμαστε εκείνον που μας έκανε να νιώσουμε άσχημα αλλά θυμόμαστε ακόμη περισσότερο εκείνον που, μέσα σε μια δύσκολη μέρα, μας χαμογέλασε, μας είπε δύο καλές κουβέντες ή μας ευχαρίστησε χωρίς λόγο.

Ίσως η ευγένεια να μην αλλάζει τον κόσμο.

Μπορεί όμως να αλλάξει τη μέρα κάποιου.

Και στις εποχές που ζούμε, αυτό είναι πολύ σημαντικότερο  απ’ όσο νομίζουμε.