Το 2026 η μοναξιά δεν έχει ηλικία
Το 2026 η μοναξιά δεν έχει ηλικία
Σήμερα, βγάζοντας βόλτα τον σκύλο μου, γνώρισα μια κυρία περίπου εβδομήντα ετών. Είχε βγάλει βόλτα το δικό της σκυλάκι και σχεδόν αμέσως, μου έπιασε την κουβέντα. Στην αρχή σκέφτηκα πως ήταν απλώς μια ευχάριστη και κοινωνική γυναίκα. Όσο όμως μιλούσαμε, συνειδητοποίησα κάτι διαφορετικό. Δεν είχε απλώς διάθεση για κουβέντα· είχε ανάγκη να μιλήσει. Είχε ανάγκη να την ακούσει κάποιος. Δεν σταματούσε να μου μιλάει για τον σκύλο της, για τα παιδιά της για τον εκπαιδευτή που πήγε το σκυλί της κ.α.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που παρατηρούσα κάτι τέτοιο. Τα ίδια συμβαίνουν στο γυμναστήριο, με την πρώτη ευκαιρία, οι άνθρωποι ανοίγουν συζήτηση. Μια ερώτηση για μια άσκηση, ένα σχόλιο για τον καιρό, μια παρατήρηση για την καθημερινότητα αρκούν για να ξεκινήσει ένας διάλογος. Σαν να ψάχνουμε όλοι μια αφορμή να συνδεθούμε με κάποιον, έστω και για λίγα λεπτά.
Είναι λίγο παράδοξο αν το καλοσκεφτείς… Πόσο παράξενη είναι η εποχή μας. Είμαστε διαρκώς συνδεδεμένοι, αλλά συχνά νιώθουμε βαθιά μόνοι.
Το πιο τραγικό είναι ότι η μοναξιά δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους που ζουν μόνοι τους. Υπάρχουν άνθρωποι μέσα σε γάμους που νιώθουν μόνοι. Το ξέρω γιατί το βιώνω κι εγώ κάποιες φορές. Μπορεί να μοιράζεσαι το ίδιο σπίτι, το ίδιο κρεβάτι, την ίδια καθημερινότητα και παρ’ όλα αυτά να νιώθεις ότι κανείς δεν αγγίζει πραγματικά τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου.
Έχω επίσης μια πολύ καλή φίλη που δεν έχει κλείσει ακόμη τα τριάντα. Είναι νέα, όμορφη, έχει σχέση, έχει φίλους, έχει μια ζωή που πολλοί θα ζήλευαν. Κι όμως, μου εξομολογείται συχνά ότι νιώθει μόνη. Αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι αν τελικά η μοναξιά δεν έχει ηλικία, ούτε οικογενειακή κατάσταση, ούτε συγκεκριμένο πρόσωπο.
Ίσως η μοναξιά της εποχής μας να γεννιέται από την έλλειψη ουσιαστικής σύνδεσης. Επικοινωνούμε λίγο επειδή οι μισοί είμαστε σε κατάθλιψη οι άλλοι μισοί βαριόμαστε και οι υπόλοιποι δεν έχουμε με ποιον να επικοινωνήσουμε. Ανταλλάσσουμε μηνύματα, αλλά όχι πάντα συναισθήματα. Βλέπουμε ο ένας τον άλλον, αλλά δεν ακούμε πραγματικά. Αυτό είναι και από τα πιο σοβαρά, σπάνια ακούει ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου. Συνήθως όλοι θέλουν να μιλήσουν, να μιλήσουν και να ξαναμιλήσουν, γιατι πολύ απλά κανείς δεν ακούει….
Η κυρία που συνάντησα σήμερα, οι άνθρωποι στο γυμναστήριο, η φίλη μου, εγώ η ίδια· όλοι μοιάζουμε να κουβαλάμε την ίδια σιωπηλή ανάγκη: να μας δει κάποιος πραγματικά. Να μας ακούσει χωρίς βιασύνη. Να νιώσουμε ότι η παρουσία μας έχει σημασία για έναν άλλον άνθρωπο.
Ίσως τελικά η μεγαλύτερη φτώχεια της εποχής μας να μην είναι οικονομική αλλά συναισθηματική. Και ίσως η μεγαλύτερη πράξη ανθρωπιάς να είναι κάτι πολύ απλό: να σταματήσουμε για λίγο, να ακούσουμε τον άλλον και να του χαρίσουμε λίγη από την προσοχή μας.
Γιατί πολλές φορές μια μικρή κουβέντα στη βόλτα του σκύλου ή ένα αυθόρμητο «τι κάνεις;» στο γυμναστήριο δεν είναι απλώς κοινωνική ευγένεια. Είναι μια σιωπηλή έκκληση για σύνδεση σε έναν κόσμο που, ενώ είναι γεμάτος ανθρώπους, συχνά αφήνει τους ανθρώπους να αισθάνονται μόνοι.
