Έχω εθιστεί στην παραγωγικότητα και προσπαθώ να το αλλάξω

Νομίζω πως δεν υπάρχει κάποια γυναίκα που δουλεύει, έχει παιδιά, φίλες υποχρεώσεις, χόμπι και δεν βιώνει καθημερινά ένα χάος. Κάπως έτσι είναι και η δική μου ζωή. Ξυπνάω  με το στομάχι δεμένο κόμπο, απαντάω σε email πριν καν πλύνω το πρόσωπό μου και νιώθω  ενοχές ακόμα κι αν καθίσω για  δέκα λεπτά στον καναπέ χωρίς να κάνω τίποτα.

Μερικές μέρες φτάνω σε ένα σημείο που η κούραση μου δεν είναι  απλά σωματική· νιώθω το μυαλό μου να «στερεύει» και το άγχος  να με εξουσιάζει. Ειδικά τα βράδια μετά από τον μαραθώνιο της ημέρας που έχω ζήσει.

Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι δεν πάει άλλο. Δεν θέλω να ζήσω τη ζωή μου τρέχοντας πίσω από μια μόνιμη λίστα υποχρεώσεων.

The “Soft Life” Shift

Έτσι, αποφάσισα να γνωρίσω τη φιλοσοφία του “Soft Life” . Να υιοθετήσω αυτό που μας λένε διάφοροι στα social media ότι όλα είναι αποτέλεσμα των σκέψεων μας και του μυαλού μας.  Προφανώς και δεν  γράφω αυτές τις γραμμές  ως ειδικός που ξέρω να τα λύσω όλα, το αντίθετο σκέφτομαι δυνατά για να μου πείτε και εσείς εάν έχετε βρει μια άκρη για να ηρεμήσει λίγο η καθημερινότητά σας. Πάμε λοιπόν  από το σημείο μηδέν. Προτείνω να  προσπαθήσουμε να ξεκινήσουμε αυτά τα 4 συγκεκριμένα πράγματα γιατί πολύ απλά, αν δεν αλλάξουμε την καθημερινότητά μας θα μας αλλάξει εκείνη.

 Μαθαίνουμε να λέμε «Όχι» Αντιμετώπιση του burnout, σταματάω να τους ευχαριστώ όλους

Το μεγαλύτερό μου πρόβλημα είναι ότι λέω «ναι» όχι σε όλα, αλλά σε πάρα πολλά. Κάνω  επιπλέον δουλειές που με εξαντλούν. Αποτέλεσμα; Μηδενικός χρόνος για μένα. Από εδώ και πέρα, αν κάτι δεν μου προσφέρει χαρά ή είναι πάνω από τις δυνάμεις μου, η απάντηση θα είναι «όχι». Η ηρεμία μου είναι πλέον προτεραιότητα.

Κλείνω τις οθόνες το πρωί γιατί το scrollάρειν με γεμίζει άγχος με το καλημέρα

Το πρώτο πράγμα που έκανα μόλις άνοιγα τα μάτια μου ήταν να πιάνω το κινητό. Διάβαζα ειδήσεις, έβλεπα social media και γέμιζα το κεφάλι μου με ξένη πληροφορία και στρες πριν καν σηκωθώ από το κρεβάτι. Η νέα μου δέσμευση: Τα πρώτα 30 λεπτά της ημέρας θα είναι χωρίς οθόνες. Μόνο εγώ, ο καφές μου και μερικές βαθιές ανάσες.

Δημιουργώ έναν χώρο που με χαλαρώνει  – Γιατί, αν και τακτική, το σπίτι μου θυμίζει εκθεσιακό χώρο αντί για σπιτικό

Το σπίτι μου είναι πάντα καθαρό και τακτοποιημένο. Δεν θα δεις ποτέ πεταμένα ρούχα ή ακαταστασία. Όμως, συνειδητοποίησα ότι αυτή η εμμονή μου με την τέλεια τάξη με κάνει να λειτουργώ σαν «στρατιώτης» μέσα στον ίδιο μου τον χώρο. Αντί να χαλαρώνω, γυρίζω σπίτι και το μόνο που σκέφτομαι είναι να ισιώσω τα μαξιλάρια. Ξεκινάω, λοιπόν, να απολαμβάνω τη διακόσμηση και την ενέργεια του χώρου. Θέλω να προσθέσω πιο ζεστά στοιχεία, να ανάψω ένα αρωματικό κερί και να φτιάξω μια γωνιά που να με προσκαλεί να αφεθώ, αντί να μου θυμίζει ότι όλα πρέπει να είναι στην εντέλεια.

Σταματάω τις ενοχές όταν δεν κάνω «τίποτα» γιατί έχω εθιστεί στην παραγωγικότητα

Το πιο δύσκολο κομμάτι για μένα. Αυτή η τρομερή παγίδα. Δεν έχω καταλάβει πως το έπαθα αυτό αλλά κάθε φορά που προσπαθώ να ξεκουραστώ, μια φωνή μέσα μου λέει: «Έπρεπε να σιδερώνεις, έπρεπε να δουλεύεις, χάνεις χρόνο». Προσπαθώ να εκπαιδεύσω το μυαλό μου να καταλάβει ότι η ξεκούραση δεν είναι πολυτέλεια, ούτε κάτι που πρέπει να «κερδίσω» με σκληρή δουλειά. Είναι ανάγκη επιβίωσης. Αυτό πάντως πρέπει να το δω και με κάποιον ψυχολόγο γιατι είναι πιο σοβαρό απ’ ότι φαίνεται.

Προφανώς και η  προσπάθεια για μια πιο «Soft Life» δεν είναι ένα μαγικό κουμπί που το πατάς και αλλάζουν όλα. Είναι μια καθημερινή, δύσκολη μάχη με τις παλιές, κακές  συνήθειες. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω τέλεια από την πρώτη εβδομάδα, αλλά ξέρω ότι αξίζει να προσπαθήσω. Αν νιώθεις κι εσύ την ίδια εξάντληση, ίσως είναι η ευκαιρία να ξεκινήσουμε αυτό το ταξίδι μαζί. Τι λες; Πάμε;