Η ζωή μου είναι καλά. Γιατί εγώ δεν είμαι;

Υπάρχουν κάποιες μέρες που, αν με ρωτήσεις «τι έχεις;», δεν θα ξέρω τι να σου απαντήσω. Με βασανίζει μια ανησυχία που άλλοτε έχει κάποια βάση κι άλλες φορές δεν έχει…   

Μπορεί να μην έχει  συμβεί κάτι συγκεκριμένο. Να μην υπάρχει κάποιο τεράστιο πρόβλημα παρά μόνο πολλά μικρά θέματα που είναι αρκετά για να σου χαλάσουν την ψυχολογία. Ωστόσο η ζωή μου, αντικειμενικά, είναι καλά. Παραπάνω από καλά !! Έχω ανθρώπους που αγαπώ γύρω μου, έχουμε όλοι την υγεία μας, κάνω πράγματα που με γεμίζουν, έχω σχέδια και υπάρχουν στην καθημερινότητά μου στιγμές που με κάνουν να χαμογελώ.

Κι όμως, κάπου μέσα μου υπάρχει μια παράξενη κούραση.

Όχι αυτή που περνάει με έναν καλό ύπνο. Μια άλλη κούραση. Αυτή που σε κάνει να θέλεις, για λίγο, να μη χρειάζεται να απαντήσεις σε κανέναν, να μη χρειάζεται να είσαι παραγωγική, χαμογελαστή, διαθέσιμη, δυνατή.

Και ίσως το πιο δύσκολο είναι ότι δεν αισθάνομαι πως «δικαιούμαι» να είμαι έτσι. Ακριβώς επειδή ξέρω ότι δεν υπάρχει ουσιαστικός λόγος.

Γιατί τι έχω πάθει;

Αυτή είναι ίσως η ερώτηση που κάνουμε πιο συχνά στον εαυτό μας απ’ όσο θα έπρεπε.

Σαν να πρέπει πάντα να υπάρχει ένας λόγος για να μην είμαστε καλά. Μια απώλεια, μια απογοήτευση, ένας χωρισμός, μια αποτυχία. Κάτι αρκετά μεγάλο ώστε να δικαιολογεί τη στενοχώρια μας.

Διαφορετικά πρέπει να είμαστε χαζοχαρούμενοι.

Η ψυχή μας όμως δεν λειτουργεί πάντα με επιχειρήματα.

Μπορεί να έχεις μια όμορφη ζωή και να περνάς μια προβληματική περίοδο.

Να είσαι ευγνώμων αλλά  ταυτόχρονα να είσαι κουρασμένος.

Μπορεί να αγαπάς τους ανθρώπους γύρω σου αλλά να χρειάζεσαι απόσταση.

Μπορεί να χαμογελάς χωρίς να είσαι πραγματικά χαρούμενος.

Και αυτό δεν σε κάνει αχάριστο.

Σε κάνει άνθρωπο.

Βέβαια όχι να περάσεις στην άλλη άκρη και να γκρινιάζεις συνέχεια…  Καλύτερα να λέμε «όλα καλά» πριν καν σκεφτούμε αν είναι πράγματι όλα καλά.

Και να συνεχίζουμε να κάνουμε όσα πρέπει.

Να απαντάμε  στα μηνύματα, να δουλεύουμε, να βγαίνουμε, να φροντίζουμε τους άλλους, να ανεβάζουμε μια φωτογραφία, να γελάμε.

Και κάποια στιγμή όταν επιστρέφουμε σπίτι, να βυθιζόμαστε στις σκέψεις μας. Εμείς και αυτές. Χωρις να χρειάζεται να ψάχνουμε πάντα τι μας φταίει.

Ίσως χρειάζεται, κάποιες φορές, απλώς να καθίσουμε λίγο δίπλα στον εαυτό μας. Χωρίς να τον πιέσουμε να χαμογελάσει, χωρίς να του ζητήσουμε να «συνέλθει», χωρίς να του θυμίσουμε όλα όσα έχει για τα οποία θα έπρεπε να είναι ευγνώμων.

Να του πούμε μόνο:
«Σε βλέπω. Ξέρω ότι κουράστηκες. Και δεν πειράζει.»

Γιατί δεν είναι απαραίτητο να έχουμε μια εξήγηση για όλα.