Απόψε που το Μιλου είναι στον ουρανό όλοι αγαπήσαμε λίγο παραπάνω το σκυλάκι μας…
Η συγκινητική ιστορία του Μιλου και του Γρηγόρη μας έχει συγκλονίσει όλους όσοι έχουμε σκυλάκι. Όχι γιατί γνωρίζαμε από κοντά την τετραπέρατη σκυλίτσα του Γρηγόρη αλλά γιατί για όλους μας χτύπησε καμπανάκι ότι δυστυχώς αυτά τα συγκλονιστικά πλάσματα έχουν ημερομηνία λήξης συνήθως πολύ νωρίτερα από τη δική μας. Η αγάπη του Γρηγόρη προς το Μιλου μας δίδαξε πως ένα σκυλί μπορεί να λειτουργεί ως άνθρωπος αρκεί να έχει όλη την προσοχή μας, αρκεί να του δίνουμε το χρόνο που έχει ανάγκη μαζί μας, αρκεί να του δίνουμε ευκαιρίες και να το μαθαίνουμε πράγματα κάθε μέρα…..
Το 2026 τα σκυλιά έχουνε πάρει μία θέση στη ζωή μας που δεν την είχανε ποτέ άλλοτε. Απελπισμένοι όλοι απ’ τη σχέση μας με τους ανθρώπους καταλάβαμε και συνειδητοποιήσαμε την αγνότητα της αγάπης μέσα από αυτά. Καταλάβαμε πόσο όμορφο είναι να σου δίνει ο άλλος τρυφερότητα χωρίς καν να του τη ζητήσεις…
Να εκδηλώνει την αγάπη του μέσα από χαρές και το κούνημα μιας ουράς. Όλα τα ξέραμε, απλά η απώλεια του Μιλου μας τα θύμισε για ακόμα μια φορά και μας “βύθισε” σε σκέψεις.. Γιατί κακά τα ψέματα μέσα στους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας ίσως να μη δίνουμε τελικά στο σκυλάκι μας τον χώρο και τον χρόνο που του αξίζει και που έχει ανάγκη. Όμως τελικά η ζωή είναι στιγμές, στιγμές που έρχονται και μέσα σε δευτερόλεπτα χάνονται… Ας δώσουμε την αγάπη μας σε όλα τα ζωάκια ακόμα και σ’ αυτά που δεν είναι δικά μας ο καθένας με οποιο τρόπο μπορεί και όσο αντέχει.
Ισως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα που μας αφήνουν τα σκυλιά μας: Να μη θεωρούμε τίποτα δεδομένο. Να αφήνουμε λίγο χώρο στην ημέρα μας για μια βόλτα που δεν βιαζόμαστε να τελειώσει, για ένα παιχνίδι στο πάτωμα, για εκείνα τα λίγα λεπτά που καθόμαστε δίπλα τους χωρίς να κοιτάμε το κινητό μας. Να τους μιλάμε, να τα παρατηρούμε, να τα μαθαίνουμε και να τα αφήνουμε να μας γνωρίζουν λίγο περισσότερο κάθε μέρα.
Γιατί εμείς μπορεί να είμαστε ολόκληρη η ζωή τους, αλλά εκείνα είναι ένα τεράστιο κομμάτι της δικής μας. Και όταν έρχεται η στιγμή του αποχαιρετισμού, δεν μετράμε τις ημέρες που περάσαμε μαζί, αλλά όλα όσα χωρέσαμε μέσα τους.
Καλό ταξίδι, Μίλου. Μας θύμισες πως η αγάπη δεν χρειάζεται μεγάλες λέξεις, υποσχέσεις ή ανταλλάγματα. Χρειάζεται μόνο παρουσία. Κι ίσως, από σήμερα, κάποιοι από εμάς να αγκαλιάσουμε λίγο πιο σφιχτά τον σκύλο μας, να καθίσουμε λίγο περισσότερο δίπλα του και να του χαρίσουμε τον χρόνο που τόσο συχνά νομίζουμε πως έχουμε άφθονο.
Αφιερωμένο στον δικό μου mickey που είναι κομμάτι του εαυτού μου ….
